Ik lees in deze krant dat wandelclubs bezig zijn met een opmars. Door te wandelen kan je onthaasten, de technologie ontvluchten en contact maken met de natuur.
Psychologe Christel Westgeest zegt dat het digitale leven van vandaag veel spanning oplevert: ‘Je bent overal bereikbaar, de smartphone is steeds aan het trillen. In de natuur verdwijnt dat allemaal. De hartslag gaat naar beneden, je stresshormonen nemen af. Tegelijk kom je daar ook meer tot inzichten en ideeën.’
Zelf ben ik ook sinds een tijd op zoek naar manieren om connectie te maken met de aarde. Ik weet nog niet wat die connectie precies betekent. Dat ben ik dus aan het onderzoeken.
Tijdens de documentaire Vents de sable, femmes de roc kijk ik naar vrouwen uit Niger die de Sahara doorkruisen om dadels te plukken in de oase. Elk jaar maken ze deze tocht omdat de verkoop van dadels hun financieel onafhankelijk maakt van hun man. 
Niet dat al de vrouwen dat zo leuk vinden. Amina heeft het de hele tijd over haar verlangen naar het moderne leven. Met de opbrengst van de dadels wil ze zo snel mogelijk naar de stad om een parfumwinkel te beginnen. Confronterend: ik verlang naar een leven in ‘harmonie met de natuur’ en romantiseer het leven van vrouwen die op een dromedaris de woestijn doorkruisen. De realiteit is dat het daar snikheet is, dat ze pijn hebben aan hun voeten en dat ze dromen van een stenen huis in plaats van een tentenkamp. 
En toch is er die drang, dat verlangen om dichter bij de natuur te komen. Zoals de schrijfster Joanna Pocock, die in haar boek Surrender, haar reis beschrijft naar Montana. Daar geraakt ze gefascineerd door mensen die nieuwe manieren zoeken om met de aarde om te gaan. Ze volgt een groep mensen die het leven van de bizons eren en interviewt de transvrouw, Finisia Medrano, die in de gevangenis belandde omdat ze groenten en fruit plantte volgens de inheemse traditie op het publieke land.
Pocock bewondert deze daden van rebellie, mensen die weigeren deel te nemen aan de consumptiemaatschappij, my desire to live on this planet with a purpose, with joy. 
Bon. Deze inleiding brengt mij tot de ware inhoud van deze column, namelijk een warme oproep: wie wil mij meenemen tijdens een tocht doorheen de natuur? Een expeditie ter ere van de bizon, een wandeling naar dadelpalmen of een reis naar een plek waar we zaden kunnen planten volgens de traditie van de Aboriginals. Het mag ook iets anders zijn, zolang het maar een tocht is. Neem mij mee. Ik sta voor alles open. Of toch voor bijna alles. De enige voorwaarde is dat ik erover mag schrijven in deze krant.