Stel nu dat ge op een morgen wakker wordt naast de man, waar ge al een paar maanden of zelfs al jaren naast slaapt. Het lijkt een doodgewone morgen, maar ge kijkt naar die man en ge denkt: nee. Na al die jaren beseft ge, wat doe ik hier eigenlijk? Ge hebt ondertussen al zitten dromen van iemand anders waar ge misschien beter met had kunt lachen, die ge mooier vindt, die ge interessanter vindt maar ge had u al lang neergelegd bij de leugen dat we niet te streng voor ons zelf en de ander moeten zijn. Ge kijkt verder en ge probeert toch nog iets goed te zien, maar ge komt tot de afschuwelijke conclusie: nee, dit is het niet. En ge weet dat er iemand rond loopt, waar ge wel naast had willen wakker worden, maar ge hebt hem nooit durven zeggen dat hij eigenlijk de man voor u was. Ge hebt uw verliefdheid ook nooit bekend, want als hij nee had gezegd, was de illusie doorprikt geweest. Ge hebt genoegen genomen met iets minder, of misschien standvastiger, gemakkelijker, stabieler en neutraler. Oei, die woorden doen zeer aan mijn ogen (toch zeker dat woord neutraler). Maar oké, ge staat op, neemt een douche, scrubt de twijfels, irritaties en vreemde verliefdheden weg en probeert om niet te lang in de spiegel te kijken.
Ik vraag mij soms af hoeveel mensen zo wakker worden op een morgen. En dan word ik bang want dan vraag ik mij af hoe het later bij mij zal zijn. En ik word nog banger terwijl ik erover nadenk hoeveel tijd er in een mensenleven is om verliefdheden te bekennen. En dan pieker ik, over hoe ik later naar mijn man zal kijken als ik mijn ogen open doe op een doodgewone morgen… Ik draai mij nog eens om en kom tot het besluit, dat het nog niet zo slecht is om alleen wakker te worden. Want alles ligt nog open. Fantaseren over het wakker worden naast die éne, misschien ooit.